نشسته بود رو زمين و داشت يه تيکه هايي رو از رو زمين جمع مي کرد ...

 

 

بهش گفتم : کمک مي خواي؟

 

 

گفت : نه

 

 

گفتم خسته ميشي بزار خوب کمکت کنم

 

 

گفت : نه ، خودم جمع مي کنم

 

 

گفتم : حالا تيکه هاي چي هست ؟ بدجوري شکسته مشخص نيست چيه ؟

 

 

نگاه معني داري کرد و گفت : قلبم . اين تيکه هاي قلب منه که شکسته . خودم بايد جمعش کنم !

 

 

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق، آدما اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن،

 

 

 وقتي مي خواي يه دل پاک و بي ريا رو به دستشون بسپري هنوز تو دستشون نگرفته

 

 

 مي ندازنش زمين و مي شکوننش ...

 

 

ميخوام تيکه هاش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده

 

 

 

ميخوام بدم بهش بلکه اين قلب شکسته خوب شه آخه مي دوني خودش گفته قلبهاي شکسته رو

 

 

خيلي دوست داره

 

 

گفت و تيکه هاي شکسته رو جمع کرد و يواش يواش ازم دور شد ...

 

 

و من توي اين فکر که چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم ...

 

 

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو مي سپري دست هر کسي ؟!!!

 

 

انگاري فهميد تو دلم چي گفتم .

 

 

برگشت و گفت : رفيق ، دلم رو به دست هر کسي نسپردم...

 

 

اون براي من هر کسي نبود من براي اون هر کسي بودم !!!

 

 

گفت و اين بار رفت سمت دريا . سهمش از تنهايي هاش دريايي بود که راز دارش بود...

این رو یه بار سامان به من گفت.یادته؟؟؟

گفتی:به دنبال کسی نباش که بتونی با اون زندگی کنی

به دنبال کسی باش که بدون اون نتونی زندگی کنی

   

 

امشب تمام خويش را از غصه پرپر ميكنم

گلدان زرد ياد را با تو معطر ميكنم

تو رفته اي و رفتنت يك اتفاق ساده نيست

ناچار اين پرواز را اين بار باور ميكنم

يك عهد بستم با خودم وقتي بيايي پيش من

يه احترام رجعتت من ناز كمتر مي كنم

يك شب اگر گفتي برو ديگر ز دستت خسته ام

آن شب براي خلوتت يك فكر ديگر ميكنم

گر چه شكستي عهد را مثل غرور ترد من

اما چنان ديوانه ام كه با غمت سر ميكنم

زيبا خدا پشت و پناه چشمهاي عاشقت

با اشك و تكرار و دعا راه تو را تر ميكنم

 

                         كاش در دهكده عشق فراواني بود

                                    توي بازار صداقت كمي ارزاني يود

                                               كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم

                                                           مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود

                                                                         كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر

                                                                                    غرق اين زندگي سنگي و سيمانی بود

                                                               

اگه تو از پيشم بري كار من آوارگيه

خلاصه شو واست بگم كه آخر زندگيه

اگه بري شكايت تو رو به دريا ميكنم

شقايقاي عالم و من بي تو رسوا ميكنم

اگه تو از پيشم بري زندگي خاكستريه

فرداش يكي خبر مي ده دلت پيش ديگريه

اگه بري بيداي مجنون و پريشون مي كنم

سقف دل و بر سر آرزوها ويرون ميكنم

اگه بري دعاي من بازم مي ياد پشت سرت

من به فداي تو و عشق تو و فكر سفرت 

 

 

حافظ كنار عكس تو من باز نيت ميكنم  

                                         انگار حافظ با من و من با تو صحبت ميكنم

وقت قرار ما گذشت و تو نمي دانم چرا 

                                         دارم به اين بد قوليت ديريست عادت ميكنم

چه ارتباط ساده اي بين من و تقدير هست 

                                         تقدير و ويران ميكند من هم مرمت مي كنم

در اشتباهي نازنين تو فكر كردي اين چنين

                                         من دارم از چشمان زيبايت شكايت مي كنم

نه مهربان من بدان بي لطف چشم عاشقت

                                         هر جاي دنيا كه روم احساس غربت مي كنم

بر روي باغ شانه ات هر وقت اندوهي نشست

                                         در حمل بار غصه ات با شوق شركت ميكنم

يك شادي كوچك اگر از روي بام دل گذشت

                                          هر چند اندك باشد آن را با تو قسمت ميكنم

خسته شدي از شعر من زيبا  اگر بد شد ببخش

                                         دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت ميكنم

 امروز بیشتر از هر موقع دیگر دلم واست تنگ شده سامان

اگه بدونی سارا اینجا چه قدر دل تنگته...

نمی دونم چرا وقتی کنارمی  قدرتو نمی دونم اما همین که ازم دور میشی دلم تنگ میشه

پس کی بر میگردی؟؟؟ سارات اینجا داره دق میکنه.داره می میره.

مگه دوستم نداری پس چرا یه فکری به حاله  من نمی کنی؟!!!؟

تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم

چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم

تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي

و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم

تو درياي تريني آبي و آرام و بي پايان

 من موج گرفتاري اسير دست طوفانم

تو دنياي مني بي انتها و ساكت و سرشار

 من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم

غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست  

  و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم

به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست

قدم بگذار روي كوچه هاي قلب ويرانم

بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد

دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم 

                               

اي كاش گل بودي و من از باغها مي چميدمت

                                      يا كه طلوعي بودي و از پنجره مي ديدمت

اي كاش چشمانت ضريحي داشت چون رنگين كمان

                                      هر وقت باران مي گرفت از دور مي بوسيدمت

            

دل من روي زيمنه دل تو تو آسمونه انقدر دوست دارم من كه فقط خدا مي دونه

بيا يه عهدي ببنديم ببينيم كدوم يك از ما تا ته جاده ي دنيا بر سر عهدش مي مونه

يادمه پرسيدم از تو كه مي شه با هم بمونيم ؟گفتي اين كه دست ما نيست بذارش پاي زمونه

چه بباري چه بتابي چه بخندي چه بخوابي عزيزم چه فرقي داره واسه اون كه شد ديوونه

نكنه بري يه روزي با يه قايق از كنارم واسه ي دلم نذاري نه اشاره نه نشونه

من نمي دونم چي ميشه نمي شه بگذرم از تو شايد اون موقع ببارم تا شايد بياي به خونه

خلاصه فقط مي خواستم قصمون رو گفته باشم مي دونم كه آخر عشق با خداي مهربونه

دل من فكراشو كرده كه صبور و باوفا شه كاش دل تو هم صبور شه اين روزا اگر بتونه

ديگه حرفي نيست عزيزم بجز اشكي كه مي ريزيم كاش بپرسي راز عشق و از گلاي ناز پونه

   

من مي خواستم تو به من عادت نکني من به تو عادت کردم

مي خواستم تو عاشقم نباشي  من عاشقت شدم

مي خواستم من برات مثل بقيه باشم تو برام از همه مهم تر شدي

مي خواستم تو هيچ وقت سکوت نکني من سکوت کردم

مي خواستم هيچ وقت آزارم ندي خودم تا حد توانم آزارت دادم

مي خواستم با تو مثل گذشته ام عهد نبندم اما خودم سر عهد نبسته موندم

مي خواستم تا هميشه بهم خوبي کني من به تو بدي کردم

مي خواستم بري دنبال زندگيت اما تو همه ي زندگيــــم شدي ...

      

 نگات قشنگه وليكن يه كم عجيب و مبهمه

من از كجا شروع كنم دوست دارم يه عالمه

من و گذاشتي و بازم يه بار ديگه رفتي سفر

نمي دونم شايد سفر براي دردات مرهمه

 وقتي اينجا بموني يه حالت عجيبيه

من چه جوري واست بگم بارون قشنگ و نم نمه

هواي رفتن كه كني واسه تو فرقي نداره

اما به جون اون چشات مرگ گلاي مريمه

آخرشم دق مي كنم تا من و دوست داشته باشي

مردن كه از عاشقيه يك دفه نيست كه كم كمه

برو به خاطر خودت اما به من قول بده

هرجاي دنيا كه بري ديگه نشو مال همه

رسمه كه لحظه ي سفر يادگاري به هم مي دن

قشنگ ترين هديه ي تو تو قلب من يه مشت غمه

شايد اين و بهم دادي كه هميشه با من باشه

حق با تو ا تو راست مي گي غمت هميشه پيشمه

تو مي ري و اسم من و از رو دلت خط مي زني

اسم قشنگ تو ولي هميشه هرجا يادمه

چشماي روشنت يه كم كاشكه هواي من رو داشت

تنها توقعم فقط يه بار جواب ناممه

                                                                                                           

 سلام بچه ها.من امروز حالم عالیه چون یه خبر توپ شنیدم و خیلی

خیلی خیلی خوشحالم.

می دونید چیه؟سامان توی دانشگاه قبول شده.اونم کجا.....!تهران...

باور کنید اگر خودم قبول می شدم این قدر خوشحال نمی شدم

چون واقعا زحمت کشید.حقش هم فقط قبولی بود

البته الان که رفته مسافرت .منم خیلی دلم واسش تنگ شده.

امیدوارم هرچی زودتر برگرده

امروز هم می خوام به خاطر این روز خوب یه چند تا مطلب توپ

بذارم که حالشو ببریدااااا

                    

 

باران شیشه  را شست...

اما از دل من چه کسی یاد تو را خواهد شست... 

یکی می دونه دوستش داری...   یکی نمی دونه دوستش داری...

بیچاره اونی که فکر می کنه دوستش داری...

در شهرعشق قدم ميزدم گذرم افتادبه قبرستان عاشقان

خيلي تعجب کردم تاچشم کار مي کردقبربود

 پيش خودم گفتم يعني اين قدرقلب شکسته وجودداره؟

يکدفعه متوجه قلبي شدم که تازه خاک شده  بود
 
  رفتم برگهاي روي قبرراکنارزدم که براش  دعاکنم

 واي چي ميديدم  باورم  نميشه اون قلبه همون کسيه  که  قبلا دله منو شکسته بود

                    تو را به دادگاه می کشند....

                                                                      جزییات جرم را نمی دانم....

اما اثر انگشت تو بر روی یک قلب شکسته بوده است...

 

 

وقتي رفت دلبسته ي چشماي همديگه بوديم

                                           يه چيزي مثل اوني كه مولوي مي گه بوديم

وقتي رفت حاشيه ي درختامون طلايي بود

                                          ماه تو آسمون بود و قحطي روشنايي بود

وقتي رفت هر دوي ما بد جوري ديوونه بوديم

                                          از اونهايي كه به ياد هر كي مي مونه بوديم

وقتي رفت به روش نياورد اشك من داره مياد

                                                     بست چشاش و گفت به من گريه نكن خيلي زياد

وقتي رفت هر دومون و گذاشت توي ناباوري

                                           من بهش گفتم حالا اينبار نمي شه كه نري ؟

وقتي رفت غبار نشست رو روياهاي اطلسي

                                            ديگه هيچكسي نشد عاشق چشماي كسي

وقتي مي رفت درا به روي هر دوي ما بسته بود

                                             يه چيزي مثل يه دل تو اين ميون شكسته بود

وقتي رفت اشكام رو ريختم تا پشيمونش كنم

                                             اما اون گفت نبايد اينجوري حيرونش كنم

وقتي رفت پرنده هاي كوچه بي دونه شدن

                                                       عاقلا رفتنش رو ديدن و ديوونه شدن

آخرين لحظه گذاشتم سرمو رو شونه هاش

                                            تا شايد يادش بره دليلا و بهونه هاش

اما ان تصميم ارغوانيش رو گرفته بود

                                          پيش من بود ولي انگار كه از اينجا رفته بود

وقتي رفت هيچي ديگه رفته و من بي خبرم

                                         نامش و نوشتم اما كجا بايد ببرم

بهتر اينه كه بريزم اشكام و پشت سرش

                                        تا شايد نباشه واسه ي هميشه سفرش

كاش بياد مسافرش هر كي سفر كرده داره

                                       كاش بياد و يه دل رو از دلهره در بياره

 خداحافظ تمامي سفر كرده هامون

                                       كاش خدا بفرسته اونها رو دوباره برامون

 

اگه تو مال من بودی جهنمم بهشت می شد

                                             قصه ی عشق ما دوتا عبرت سرنوشت می شد

اگه تو مال من بودی می بردمت یه جای دور

                                            یه جایی که تو دیده نشی نباشه حتی کمی نور

اوني كه مي خواستم عهدشو شكست وبه پاي عشق جديد نشست و

چش روي آرزوم هميشه بست و پشت مه پنجرمون رها شد

اوني كه مي خواستم مث اشك چكيد و تو طول راه يهو يكي رو ديد و

صداي از ما بهتر و شنيد و به خاطر هيچي ازم جدا شد

اوني كه مي خواستم دل ما رو بردو  تو راه كه مي رفت به يكي سپرد و

تو خاطرش ، خاطره ي ما مرد و يكي ديگه تو روياهاش خدا شد

اوني كه مي خواستم دل ازم بريد و بين گلا يه گل تازه چيد و

به اوني كه دلش مي خواس رسيد و  مثل تموم مردا بي وفا شد

اوني كه مي خواستم زود ازم گذشت و يه روزي رفت و ديگه بر نگشت و

منكر مجنون شد و كوه و دشت و  منکر عشق و بودن با ما شد

اوني كه مي خواستم زير قولش زد وبا يكي ديگه پيش من اومد و

به خاطر اون به ما گفتش بد و  عزيز تر از ديروز و از حالا شد

اوني كه مي خواستم شدش از ما سرد و پيغام دادش كه ديگه برنگرد و

بد بودن ما رو بهونه كرد و بد بودن ما رو بهونه كرد و

اوني كه مي خواستم ما رو بد شناخت و هستي شو پيش يكي ديگه باخت و

قصر من و با يكي ديگه ساخت و شكر خدا باز ولي پادشاه شد

اوني كه مي خواستم من و داد به باد ورفت پيش اون كس كه دلش مي خواد و

زد زير عشقش تا يادش نياد و اسم منم جز آدما بد شد

اوني كه مي خواستم من و زد كنار و خزونشو يه جوري كرد بهار و

قايم شدش تو يه عالم غبار و تقدير ما مثل موهاش سيا شد

اوني كه مي خواستم آخرش گم شد و بازيچه ي چشماي مردم شد و

وارد عشق صد و چندم شد و توي خيال كس ديگه جا شد

اوني كه مي خواستم ، ولي انگار مده  مال همه يه جورايي گم شده

كاش از ميون غبارا بياد و بهم بگه هر چي مي گي بيخوده

 

سلام اي بي وفا ،‌ اي بي ترحم  سلام اي خنجر حرفاي مردم 

 سلام اي آشنا با رنگ خونم سلام اي دشمن زيباي جونم 

بازم نامه مي دم با سطر قرمز آخه اين بار شده من با تو هرگز

 نمي خوام حالتو حتي بدونم تعجب مي كني آره همونم 

هموني كه زموني قلبشو باخت همون كه از تو يك بت ،‌ يك خدا ساخت 

 هموني كه برات هر لحظه مي مرد  كه ذكر نامتو بي جون نمي برد 

همونم كه مي گفتم نازنينم بميرم اما اشكاتو نبينم 

همون كه دست تو ،‌ مهر لباش بود اگه زانو نمي زد غم باهاش بود 

تعجب مي كني آره عجيبه  مي خوام دور شم ازت خيلي غريبه 

خيال كردي هميشه زير پاتم ؟ با اين نامرديت بازم باهاتم ؟

 برات كافي نبود حتي جوونيم  تموم شد آره گم شد مهربونيم 

 ديگه بسه برام هر چي كشيدم  فريبي بود كه من از تو نديدم 

دروغي هست نگفته مونده باشه ؟ كسي هست تو خيال تو نباشه ؟

عجب حتي دريغ از يك محبت دريغ از يك سر سوزن صداقت 

دريغ از يك نگاه عاشقونه  دريغ از يك سلام بي بهونه

   ديگه كوتاه كنم با يك خداحافظ  كه عشق ما رسيد به سدهرگز

                          دل من یه قفله اما دست تو مثل كليده

                         مي خوام از تو بنويسم كاغذام همش سفيده

                   یه سوال عاشقونه بگه هر كسي مي دونه

                        اونكه دادم دل و دستش چرا دل به من نمي ده ؟

                        چه قدر دعا كنم من خدا رو صدا كنم من

                         دست من به آسمونه نيمه شب دم سپيده

                         گفتم از عشق تومي خوام سر بذارم به بيابون

                         گفت تو عاقل تر از ايني اين كارا از تو بعيده

                         التماس كردم كه يك شب لااقل بيا تو خوابم

                        گفت كه هذيون رو تموم كن انگاري تبت شديده

                        گفتم آرزو دارم تو مال من بشي يه روزي

                         گفت تو اين دنياي بي رحم كي به آرزوش رسيده

                         اوني رو كه دوست نداري دنبالت مياد تا آخر

                         اوني كه دنبالشي تو چرا دائم ناپديده

                         تو از اون روزي كه رفتي دل من ديوونه تر شد

                         رنگ من كه هيچي زيبا رنگ آسمون پريده

                         سرنوشت گريه نداره خودت اين رو گفتي اما

                           تو دل من نمي دونم چرا باز يه كم اميده

                          تو من رو گذاشتي رفتي اما مي خوام بنويسم

                           چه قدر واسم عزيزه اونكه از من دل بريده